Na wieść o Jego wielkich czynach szło za nim nie tylko wielkie mnóstwo ludzi, lecz cisnęły się też do Niego słowa cierpiące na rozmaite choroby. Przychodziły, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swoich dolegliwości. I gdziekolwiek przybył, wszędzie zjawiały się zaraz chore słowa. Czasem znoszono je na noszach.
O zachodzie słońca przyniesiono do Niego sparaliżowaną GAZETĘ, a niosło ją czterech redaktorów. A że nie mogli zbliżyć się do Niego z powodu tłumów, weszli przez dach i przez otwór spuścili schorowane i wychudłe czasopismo. Jezus i widząc ich wiarę, odpuścił gazecie wszystkie grzechy, nie nakładając najmniejszej pokuty. A przejrzawszy myśli uczonych, powiedział do sparaliżowanej: Wstań i idź twoimi drogami!
Gdy tłumy napierały na Niego, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza pewna LIRYKA, co cierpiała od tylu lat na upływ słów. Wiele przecierpiała od różnych krytyków, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Słyszała ona o Jezusie, więc całą drogę mówiła sobie: Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa. Zaraz też, skoro to uczyniła, ustał jej słowotok i poczuła, że jest uzdrowiona ze słabości. A wtedy Jezus zapytał: Kto się mnie dotknął? Gdy wszyscy się wypierali , liryka, widząc, że się nie ukryje, zbliżyła się drżąca i upadłszy przed Nim, wyznała Mu całą prawdę.
Gdy wszedł do pewnego miasta, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: Panie, moje ROZKAZY są chore i ludzie bardzo od nich cierpią. Rzekł mu Jezus: przyjdę i uzdrowię je. Lecz setnik odpowiedział: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach, ale powiedz tylko słowo, a wystarczy. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tłumu: Tak wielkiej wiary nie znalazłem jeszcze u nikogo. I od tej godziny rozkazy były znowu zdrowe.
Gdy wychodził z miasta, zbliżyły się ostrożnie do Niego WIADOMOŚCI pokryte trądem i wrzodami, cały czas przebywające z dala od ludzi i prawdy. Teraz podeszły i uklękły przed Nim, prosząc Go: Panie, jeżeli chcesz, masz moc nas oczyścić. Jezus ulitował się na nimi, wyciągnął rękę i rzekł: Chcę, bądźcie oczyszczone! A ledwo to powiedział, natychmiast zostały oczyszczone. Potem upomniał je jeszcze surowo i wnet odprawił.
Pewnego razu po południu przyprowadzono do Niego KAZANIE głuchonieme i proszono, żeby położył nań rękę. On wziął je na bok od rzeszy, potrząsnął i zaraz otworzyły się jego uczy i rozwiązały się więzy języka. I nabrało natychmiast rumieńców.
Pewnego dnia przyszedł też LIST z uschniętą treścią. Biedaczyna nie śmiał nawet prosić o cud dla siebie. Błagał tylko o błogosławieństwo dla adresata. Przynoszono Mu również dziecięcy SZCZEBIOT, lecz uczniowie szorstko zabraniali tego.
On jednak na każde słowo kładł ręce i uzdrawiał z niedomagań. I wiele słów poszło za Nim. A tłumy zdumiewały się widząc, że nieme mówi, ułomne jest zdrowe, chrome chodzi, niewidome widzi.
K. Wójtowicz
Październik 30th, 2010 at 08:34
Piękne
co jakiś czas wpadają mi w ręce ewangelie apokryficzne, jak „Ewangelia według Piłata“ czy „„Dobry człowiek Jezus i łotr Chrystus“ — chyba potrzeba takiego pisania bierze się z jakiegoś „Zacheuszowego rozpędu“,
ale przypowieść Wójtowicza to całkiem inny nurt — dziękuję.
Czerwiec 25th, 2011 at 19:01
[…] słowa budujące i niszczące. Gorące i letnie. Według wiary i według jej braku. Słowo o słowach Verbum caro factum est Podziel się […]