Blog księdza Tomasza Delurskiego

Święci są po to, żeby nas zawsty­dzać. Święci męczen­nicy zawsty­dzają nas podwój­nie. Oni potra­fili kochać pośrodku pie­kła na ziemi. W miej­scu gdzie śmierć była chle­bem powsze­dnim potra­fili kochać nie­przy­ja­ciół i tych, któ­rzy ich nie­na­wi­dzili. Tam gdzie numer sta­wał się imie­niem wyku­wała się świę­tość. Mak­sy­mi­lian, Edyta Stein, bp Kozal, Archu­tow­ski, poznań­ska Piątka chłop­ców… Lista dłuż­sza niż 108, któ­rych beaty­fi­ko­wał Jan Paweł II. Przy nich nasze pro­blemy wydają się małe. My nie prze­le­wamy krwi za wiarę, a mimo to tak trudno nam kochać tych, co nie są nam przy­ja­ciółmi. Nie spo­sób nie wspo­mnieć o księ­dzu Jerzym. To już rok. Kiedy został zabity i wieść dotarła do zgro­ma­dzo­nych przy kościele św. Sta­ni­sława, nie potra­fili oni w modli­twie Pań­skiej wypo­wie­dzieć słów: „I odpuść nam nasze winy, jako i my odpusz­czamy naszym wino­waj­com“. I wszystko wyda­wało się skoń­czone. I tylko kiedy zapy­tano mamę księ­dza Jerzego czego teraz pra­gnie. Ona pokor­nie odpo­wie­działa: „Żeby oprawcy się nawró­cili“. Matka, która stra­ciła dziecko… I stąd mały Alfons Popie­łuszko uczył się, że zło należy dobrem zwy­cię­żać. Tak z krzyża rodzi się Zmar­twych­wsta­nie. Tak widzi się, że „krzyż to takie szczę­ście, że wszystko inaczej“.