Blog księdza Tomasza Delurskiego

Zache­usz od dawna cze­kał na to przej­ście. Przej­ście, tak tłu­ma­czy się Pas­chę. Naj­pierw czy­tamy, że Zache­usz był zwierzch­ni­kiem cel­ni­ków. Jakby to go okre­ślało. Bycie zwierzch­ni­kiem innych kola­bo­ran­tów nie przy­spa­rzało przy­ja­ciół. Był bar­dzo bogaty. Nie po pro­stu bogaty, ale bar­dzo bogaty. Miał wszystko i wciąż cze­goś szu­kał. Chciał bowiem „koniecz­nie“ zoba­czyć Jezusa. Koniecz­nie, tym mie­rzyło się pra­gnie­nie Zache­usza. Na dro­dze stał tłum, a on był niski. Ludzie „niscy“ cza­sem chcą rekom­pen­so­wać sobie swój brak bogac­twem. Zza stołu poborcy podat­ków, to on miał wła­dzę. Ten poważny czło­wiek, który mógł użyć straży, by roz­go­nić tłum, bie­gnie i wspina się na drzewo. Nor­malni ludzi nie bie­gali. A już na pewno nie wspi­nali się po drze­wach. Znów Zache­usza spo­tkała chło­sta śmie­chu. Pra­gnie­nie jed­nak było sil­niej­sze. W tej mie­szance pra­gnie­nia i nisko­ści poja­wia się Mistrz. Spoj­rzał w górę. On jeden nie patrzył na Zache­usza „z góry“. Znał jego imię, zoba­czył pra­gnie­nie. Dziś muszę zatrzy­mać się u Cie­bie. Zoba­czy­łem twoje pra­gnie­nie i muszę na nie odpo­wie­dzieć. Bez pyta­nia i form grzecz­no­ścio­wych. Spo­tka­nie wzbu­dziło radość. Może po raz pierw­szy od dłuż­szego czasu Zache­usz doznał w sobie wypeł­nie­nia. Bóg spo­tkał „niskość“ i zaczął ją wypeł­niać swoją wiel­ko­ścią. Aż inni szem­rali. Pew­nie sły­szał uty­ski­wa­nia ludzi, któ­rzy nie pozwo­lili, by ich serce stało się domem Boga. „Lecz Zache­usz sta­nął i rzekł do Pana“. Wresz­cie sta­nął. On niski czło­wiek, przed Bogiem, z napeł­nio­nym ser­cem, które dało mu wiel­kość. Sta­nął i rzekł, że napra­wia krzywdy. Bez żalu i poczu­cia straty. Zmiana myśle­nia, meta­noia. Oto zba­wia­nie stało się udzia­łem tego domu. Syn Czło­wie­czy prze­szedł przez Jery­cho, aby odna­leźć to, co zgi­nęło. Syn Czło­wie­czy prze­szedł przez naj­ni­żej poło­żone tereny, by poznać niskość serca i wszystko napeł­nić sobą.

Świat napeł­niony jest Zache­uszami. Ludźmi poszu­ku­ją­cymi, peł­nymi cie­ka­wo­ści i jed­no­cze­śnie zacho­wu­ją­cymi dystans. Dziwna mie­sza­nina ocze­ki­wań, pytań, poczu­cia winy, którą zasła­niają się jak liściem syko­mory. Prze­mó­wić do Zache­uszów można tylko po imie­niu, trzeba znać ich tajem­nicę bycia mię­dzy wie­rzą­cymi i ate­istami. Zache­usz stał się patro­nem wszyst­kich „wypa­tru­ją­cych“ z przed­sionka wiary, z dru­giego brzegu. Zache­usz, wciąż nasłu­chu­jący głosu Mistrza. „Być może pokut­nik Zache­usz prze­mie­rza dziś liczne prze­strze­nie Kościo­łów, reli­gii i ducho­wo­ści — i nigdzie nie może usły­szeć głosu Chry­stusa, nie może usły­szeć go w owej czy­sto­ści, którą teraz tak dobrze wspomina…“

Wszyst­kich odsy­łam do medy­ta­cji tej ewan­ge­licz­nej sceny. Pomocne mogą być tu dwie pozy­cje książ­kowe. Nie we wszyst­kim pozwa­lam sobie zgo­dzić się z auto­rem, nie­mniej polecam:

x.Tomas Halik, Cier­pli­wość wobec Boga. Spo­tka­nie wiary z nie­wiarą, WAM 2009.

x. Tomas Halik, Prze­mó­wić do Zache­usza, WAM 2005.