Blog księdza Tomasza Delurskiego

Ewan­ge­lia podobna nie­dziel­nej. Talenty i miny. Tło, na któ­rym roz­grywa się opo­wieść o Bogu. „Lęka­łem się bowiem cie­bie…“ Z lęku można ukryć miłość bar­dzo głę­boko, zako­pać ją. Można także trzy­mać nie­na­ru­szoną i trak­to­wać jak reli­kwię. Jed­nak wiara, nadzieja i miłość mnożą się kiedy się nimi dzie­limy. Pusz­czamy je w obrót, a one wydają owoce. Zysk, który jest prze­kła­dany na roz­wój Kró­le­stwa. Otrzy­ma­łeś zalą­żek wiary na chrzcie i na nim można poprze­stać. Chrze­ści­jań­stwo z metryki i kościel­nej kar­to­teki. Wiara nie kar­miona Sło­wem i czy­nem mato­wieje, pokrywa się śnie­dzią przy­zwy­cza­je­nia i rutyny. Nadzieja, któ­rej nie dzie­lisz z tymi, któ­rzy jej potrze­bują w modli­twie i dobrym sło­wie, staje się tanim opty­mi­zmem. W końcu miłość, która nie wycho­dzi poza czu­bek two­jego nosa, nie sprawi że poznasz Boga. „My się kochamy“. Prawda, każdy kocha sie­bie. Takie spo­tka­nie ego­izmów. Tak można ukry­wać u nie pomna­żać wiary otrzy­ma­nej na chrzcie świę­tym, nadziei wyni­ka­ją­cej z sakra­mentu pokuty i pojed­na­nia czy miło­ści przy­rze­ka­nej kie­dyś przed ołta­rzem. Ze stra­chu przed wypły­nię­ciem na głębię.

Można rów­nież bać się Boga i żyć w para­liżu wywo­ła­nym lękiem. Prze­cież „Bóg jest spra­wie­dliwy, za dobre wyna­gra­dza, a za zło karci“. Prawda, Bóg jest spra­wie­dliwy. Jed­nak, jak pisał Jan Paweł II, „miło­sier­dzie jest głęb­szym źródłem spra­wie­dli­wo­ści“, oraz „gdy spra­wie­dli­wość zostaje ode­rwana od miło­sier­nej miło­ści, staje się zimna i bez­li­to­sna“. Bóg jest spra­wie­dliwy, ale nie naszą miarą spra­wie­dli­wo­ści. Poza tym to prawo działa i w drugą stronę mówiąc, że żaden dobry czyn nie zosta­nie nam zapo­mniany. I w końcu patrząc na życie świę­tych, trzeba jasno powie­dzieć, że ta zasada nie funk­cjo­nuje tak, jak ją pobież­nie rozu­miemy. Święci bowiem byli czę­sto doty­kani cier­pie­niami fizycz­nymi i ducho­wymi, na które sobie nie „zasłu­żyli“. Wzo­rem Chry­stusa, jedy­nego abso­lut­nie Spra­wie­dli­wego, który stał się grze­chem i zawisł na krzyżu, po to, by z otwar­tego boku wszy­scy mogli doświad­czać miło­sier­dzia. By, nikt nie oskar­żał Boga o okrucieństwo.

Czemu zatem czy­tamy ewan­ge­lię o tak podob­nej tre­ści, w tak krót­kim odstę­pie czasu? Może z powodu róż­nicy war­to­ści. Dzi­siej­sza ewan­ge­lia mówi o znacz­nie mniej­szych sumach. Jakby cho­dziło o sprawy drob­niej­sze, małe czyny i słowa. Tych wiel­kich wybo­rów doko­nu­jemy w życiu kilka razy. Mały wybory obecna są każ­dego dnia. Może tu trzeba szu­kać majątku do pomno­że­nia. W małych gestach i sło­wach jak znak krzyża wyko­nany przed posił­kiem w restau­ra­cji wyraża wiarę. Jak dobre słowo i zachęta do modli­twy wyszep­tane zroz­pa­czo­nej kole­żance. I jak mała kawa zro­biona żonie przed wyj­ściem z pracy. „Wielka miłość rze­czy małe umie zamie­niać na rze­czy wiel­kie i tylko miłość nadaje czy­nom naszym war­tość (…)“. Nie bój się zatem Boga, który jest miło­ścią, bo „dosko­nała miłość usuwa lęk“.

I na koniec pieśń o patronce dnia dzi­siej­szego Matce Miło­sier­dzia, co w Ostrej świeci bramie: