Luźne uwagi wie­rzą­cego.
Mnie rów­nież pro­szę dobrze zro­zu­mieć, nie upra­wiam kry­tyki spo­sobu myśle­nia Księ­dza, choć uwa­żam, że to pyta­nie wpi­suje się ponie­kąd w nurt obec­nej dys­ku­sji w spra­wie krzyży. Począw­szy od „oświe­ce­nia“ sączy się nie­ustan­nie w nasze umy­sły liber­tyń­ska filo­zo­fia, któ­rej jed­nym z prze­ja­wów jest zawłasz­cza­nie umy­słów naszych dzieci od naj­młod­szych lat. Każdy czło­wiek ma prawo do wycho­wy­wa­nia i naucza­nia swo­ich dzieci w spo­sób zgodny z jego sumie­niem i poglą­dami. Także w duchu chrze­ści­jań­skim. Chrzest nie­mow­lę­cia w tym przy­padku jest dekla­ra­cją rodzi­ców, że pra­gną wycho­wać swoje dzieci na wier­nych Bogu i Kościo­łowi. Kropka.
A że tak nie bywa, to już inna dys­ku­sja.
Pamię­tajmy, że przy­mie­rze Boga z Abra­ha­mem przy­pie­czę­to­wane jest zna­kiem obrze­za­nia nie tylko doro­słych ludzi ale przede wszyst­kim dzieci. Pomimo tego znaku Izra­elici wie­lo­krot­nie w swych dzie­jach odwra­cali się od Boga. I co cie­kawe, aż do dzi­siaj nie sły­sza­łem o zamia­rze refor­mo­wa­nia tej kwe­stii wśród wie­rzą­cych Żydów. Pro­szę zwró­cić uwagę — jak wielu z nich w cza­sach współ­cze­snych stało się woju­ją­cymi ate­istami mają­cymi na sumie­niu miliony ofiar.
Tylko ktoś nie mądry lub prze­wrotny epa­tuje sie­bie i innych sta­ty­sty­kami. Ksiądz dobrze widzi jak jest naprawdę. Stary testa­ment pod­po­wiada, że Bóg zsy­łał w takich chwi­lach pro­ro­ków. Życzę Księ­dzu hartu woli i łaski Ducha Świę­tego w reali­za­cji misji reewan­ge­li­za­cyj­nej, coś na wzór pro­roc­kiej.
Szczęść Boże.

Jesz­cze funk­cjo­nuje bierz­mo­wa­nie ale, nie jest ono zna­kiem umoc­nie­nia w wie­rze, zna­kiem doj­rza­ło­sci che­ści­jań­skiej ale jest to, u nie­któ­rych uro­czy­ste poże­gna­nie z kościo­lem w obec­no­ści biskupa!!!??? wszystko na pszy­mus i po co??? Nie kiedy przy­po­mi­namy sobie o Bogu kiedy cze­gos od niego potrzebujemy!!!

Kiedy chrzcimy dziecko, kapłan mówi do nas takie słowa: “ pro­sząc o chrzest dla Waszego dziecka przyj­mu­je­cie na sie­bie obo­wią­zek wycho­wa­nia go w wie­rze, aby zacho­wu­jąc Boże przy­ka­za­nia, miło­wało Boga i bliź­niego, jak nas nauczył Jezus Chry­stus. Czy jeste­ście świa­domi tego obo­wiązku?„
Jeśli odpo­wiemy “ tak“ tylko dla for­mal­no­ści a potem żyjemy tak jakby Boga nie było, okła­mu­jemy samych sie­bie, kościół, Boga…a także dziecko, które przy­nie­śli­śmy do chrztu.
Co wart jest taki chrzest? Cóż warte są nasze słowa?
Nic…
Więc albo chrzcijmy dzieci i wycho­wujmy je według zasad wiary kato­lic­kiej, albo nie chrzcijmy ich wcale.

Wydaje mi się, że pro­blem w dużej mie­rze polega na pew­nym naiw­nym podej­ściu do sakra­men­tów spo­rej czę­ści dusz­pa­ste­rzy, któ­rzy chrzczą dzieci z nie­wie­rzą­cych rodzin tro­chę „dla świę­tego spo­koju”, a tro­chę z wła­snej nie­mocy, myśląc: „nie potra­fię ich nawró­cić, to przy­naj­mniej ich ochrzczę”.

Wia­domo, że Bóg potrafi naszą nie­moc wyko­rzy­stać do dobrych celów, ale też to nie jest powód, żeby wysta­wiać Go na próbę i chrzcić wszyst­kich jak popadnie.

Bar­dzo podo­bał mi się twój wpis. Jedy­nie tak dalej !.