Blog księdza Tomasza Delurskiego

Pew­nego dnia, gdy Jezus nauczał, sie­dzieli przy tym fary­ze­usze i uczeni w Pra­wie, któ­rzy przy­szli ze wszyst­kich miej­sco­wo­ści Gali­lei, Judei i Jero­zo­limy. A była w Nim moc Pań­ska, że mógł uzdrawiać.

„Niech się roz­we­seli pusty­nia i spie­czona zie­mia, niech się raduje step i niech roz­kwit­nie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się roz­ra­duje także ska­cząc i wykrzy­ku­jąc z ucie­chy. Chwałą Libanu ją obda­rzono, ozdobą Kar­melu i Saronu. Oni zoba­czą chwałę Pana, wspa­nia­łość naszego Boga. Pokrzep­cie ręce osła­błe, wzmoc­nij­cie kolana omdlałe!

„W mesjań­skim pro­gra­mie Chry­stusa, który jest zara­zem pro­gra­mem kró­le­stwa Bożego, cier­pie­nie jest w świe­cie po to, ażeby wyzwa­lało miłość, ażeby rodziło uczynki miło­ści bliź­niego, ażeby całą ludzką cywi­li­za­cję prze­twa­rzało w „cywi­li­za­cję miło­ści“. (Jan Paweł II)

Zaproś Boga na swoją pusty­nię. Sła­bość pod­dana doty­kowi Jezusa staje się bramą. „Dopóki chleb nie zosta­nie poła­many, nikt się nie posili, nikt nie znaj­dzie pokrze­pie­nia“. Ofia­ro­wać Bogu swoje poła­ma­nie, włą­czyć je w Ofiarę Syna to doznać cudu prze­miany, nakar­mie­nia wielu. To w końcu doświad­czyć Zmartwychwstania.

Wydaje mi się, że już pole­ca­łem tę pio­senkę, ale nie zaszko­dzi odsłu­chać jej jesz­cze raz.

TWÓJ KRZYŻ

Począ­tek Ewan­ge­lii o Jezu­sie Chry­stu­sie, Synu Bożym. Jak jest napi­sane u pro­roka Iza­ja­sza: „Oto Ja posy­łam wysłańca mego przed Tobą; on przy­go­tuje drogę Twoją. Głos woła­ją­cego na pustyni: «Przy­go­tuj­cie drogę Panu, pro­stuj­cie ścieżki dla Niego»“.

Korzy­sta­jąc z wol­nego popo­łu­dnia uda­łem się na spa­cer, obiad, kawę i do kina. Cho­dzi­łem, jadłem, roz­ko­szo­wa­łem się mro­żoną latte i myśla­łem. Oczy­wi­ście nie jest to notka auto­bio­gra­ficzna. Piszę ponie­waż mia­łem „przy­jem­ność“ zarówno przy obie­dzie jak i przy kawie czy­tać pro­po­no­waną prasę. Nie dziwi mnie, że zna­la­złem wyłącz­nie arty­kuły wzy­wa­jące do oswo­bo­dze­nia myśli z reli­gij­nych nale­cia­ło­ści i tego typu podobne tek­sty. Nie dziwi mnie nawet pochwała walki o wyzwo­le­nie kobiet jaką pro­wa­dzi pani Wanda Nowicka. Niczym nowym nie było także to, że nie zna­la­złem żadnej świą­tecz­nej kartki. Świą­tecz­nej to zna­czy mówią­cej, że są to święta Bożego naro­dze­nia. Wiem, że ocze­kuje może zbyt wiele, ale nie kupię kartki chwa­lą­cej pada­jący śnieg. Powiem wię­cej, nie kupię kartki z kato­licką tan­detą, czyli bro­ka­to­wym boba­sem. W każ­dym razie czy­ta­jąc nad kawą to, co jest pro­po­no­wane naszła mnie myśl: a gdzie są chrze­ści­ja­nie? Piszę to także z powodu 20 lat ist­nie­nia radia Maryja. Mam swoje zarzuty do tej sta­cji i myślę, że są one dość dużego kali­bru. Nie­stety Kościół odpu­ścił sobie kato­lic­kie media i sku­tek widać. Ludzie kar­mią się tym, co mają podane. Tak jest w samo­lo­tach, restau­ra­cjach, pocią­gach. Myśl prze­nika, a owoce widać. Czy jeste­śmy ska­zani na bycie oblę­żoną twier­dzą? Na wieczną obronę? Dla­czego to co kato­lic­kie musi czę­sto koja­rzyć się z czymś tanim i tan­det­nym? A jeśli jest coś dobrego to nie potra­fimy tego bro­nić. Pisa­łem już o tym, ponie­waż kie­dyś na tere­nie War­szawy i oko­lic funk­cjo­no­wało radio św. Józef. Potem nazy­wało się „Józef“, potem „Plus Józef“ i w końcu „Plus“. Cie­kawa ewo­lu­cja, prawda? Wraz ze zmianą nazwy szła zmiana tre­ści, aż kiedy usły­sza­łem na ante­nie tegoż radia utwór „Masz naj­pięk­niej­szą d… na świeci“, to posta­no­wi­łem, iż będzie to ostani dzień kiedy słu­cham tej sta­cji. Prze­łą­czy­łem się na radio Maryja. I cho­ciaż mam mnó­stwo zastrze­żeń, to nie zostaje mi nic innego. Nie będę już poru­szał sprawy tele­wi­zji. Nie­stety prze­kaz wiary idzie przez kul­turę. Dziś jest to kul­tura obraz­kowa. Idąc na kawę czy jadąc pocią­giem jestem zmu­szony zabie­rać wła­sną lek­turę. I gene­ral­nie nie mam z tym pro­blemu, ponie­waż zawsze jest kilka ksią­żek, które jesz­cze leżą na półce „do prze­czy­ta­nia“. Zanie­dba­nie jed­nak jest na tyle poważne, że odbija się ono czkawką. Jeśli nie potra­fimy, wło­żyć wiary w dobre, pro­fe­sjo­nalne ramy kul­tury i z nią dotrzeć do ludzi tam, gdzie oni żyją, gro­ma­dzą się, myślą i dys­ku­tują, to mar­nie widzę przy­szłość Kościoła w Pol­sce. Pisa­łem nie­dawno o arcy­bi­sku­pie Ful­to­nie J. She­enie. Wiem, że cha­ry­zmą biskupa nie jest bycie tzw. szoł­me­nem, ale czy ska­zani jeste­śmy na brak jakiej­kol­wiek cha­ry­zmy? Czy odpo­wie­dzią Kościoła hie­rar­chicz­nego będą tylko listy, zwięk­sza­jące ilość maku­la­tury przy­pa­da­ją­cej na para­fia­nina, oraz pro­gramy dusz­pa­ster­skie, któ­rych reali­za­cji nikt nie spraw­dza? Ludzie tego świata są roz­trop­niejsi… Oczy­wi­ście ktoś zapyta: No może i prawda, ale co ja mogę zro­bić w tej sytu­acji? Otóż lokal­nie zawsze możemy pod­rzu­cić jakiś dobry tytuł. Czy to w pracy czy w w domu swoim dzie­ciom. Zawsze można nie zamy­kać dobrej inter­ne­to­wej strony i zosta­wić ją na pasku. Pew­nie opcji jest dużo. Trzeba tylko prze­jąć się i szu­kać roz­trop­nych spo­so­bów, by pro­pa­go­wać to, co dobre. Jesz­cze mamy kilka dobrych por­tali i tytu­łów pra­so­wych. Co do tele­wi­zji i radia. No cóż, pozo­staje modlitwa…

Jezus obcho­dził wszyst­kie mia­sta i wio­ski. Nauczał w tam­tej­szych syna­go­gach, gło­sił Ewan­ge­lię kró­le­stwa i leczył wszyst­kie cho­roby i wszyst­kie słabości.

„W tych kra­jach bar­dzo wielu nie jest chrze­ści­ja­nami tylko dla­tego, że nie ma nikogo, kto by wśród nich apo­sto­ło­wał. Czę­sto wspo­mi­nam, jak to daw­niej, na uczel­niach euro­pej­skich, a szcze­gól­nie na Sor­bo­nie, wyszedł­szy z sie­bie, krzy­cza­łem do tych, któ­rzy mają wię­cej wie­dzy niż miło­ści, i nawo­ły­wa­łem ich tymi sło­wami: O jak wiele dusz z waszej winy traci niebo i pogrąża się w otchłań pie­kła!” To święty Fran­ci­szek Ksa­wery, sza­le­niec Boga. Wię­cej wie­dzy niż miło­ści i owce, które nie mają paste­rza, znę­kane i porzu­cone. Przy­czyna i sku­tek. Spo­łe­czeń­stwo tak bar­dzo wykształ­cone, że zapo­mina kochać przede wszyst­kim. Żniwo jest wiel­kie, a robot­ni­ków zbyt mało. Jak mają wie­rzyć, skoro im nikt nie gło­sił? Jak mają usły­szeć skoro są głusi? Jak mają kochać skoro wystar­czy im wie­dza? Skąd mają wziąć się paste­rze skoro w rodzi­nach brak miło­ści i modli­twy? Mądra i piękna Gre­cja nie zba­wiła świata. Wielki i potężny Rzym też upadł, choć miał być wieczny. Prze­trwała nie­po­zorna Miłość ukrzy­żo­wana. Zgor­sze­nie dla Żydów i głup­stwo dla pogan. Nie daj mi Boże znać niczego innego…

„Prze­ło­mo­wym doświad­cze­niem w życiu św. Fran­ciszka Ksa­we­rego były trzy­dzie­sto­dniowe Ćwicze­nia duchowne odpra­wione pod kie­run­kiem samego Igna­cego. Był to czas ducho­wej walki. Żeby wytrwać do końca na trwa­ją­cych godzinę pię­ciu medy­ta­cjach dzien­nie, przy­wią­zy­wał się do krzesła“.

Pole­cam doświad­cze­nie reko­lek­cji metodą świę­tego Igna­cego. Oczy­wi­ście nie trzeba od razu spę­dzić trzy­dzie­stu dni i przy­wią­zy­wać się do krze­sła Co do ter­mi­nów, wystar­czy wpi­sać w google „reko­lek­cje igna­cjań­skie“. Kiedy strona zosta­nie napra­wiona, dowie­cie się wszyst­kich szczegółów.

(obraz: P.P. Rubens, św. Fran­ci­szek Ksawery)

Jezus powie­dział do swo­ich uczniów: „Nie każdy, który Mi mówi: «Panie, Panie», wej­dzie do kró­le­stwa nie­bie­skiego, lecz ten, kto speł­nia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.